In zijn jeugd kwamen wilde appels niet voor op Schier; dat herinnert Visser zich heel goed. Maar in de jaren vijftig gebeurde er iets dat de wilde appel ruim baan gaf: op het eiland brak de konijnenziekte myxomatose uit. Vrijwel de volledige populatie van 150.000 tot 200.000 konijnen ging eraan ten onder. Appelzaailingen zijn een geliefd kostje van konijnen, maar de boompjes werden nu niet langer meer aangevreten.

Het kaartje dat Visser van de zaailingen maakte, laat zien dat ze vooral langs de paden en bij de camping voorkomen. Dat is niet toevallig. Juist hier komen veel toeristen, die een appeltje eten en de klokhuizen achterlaten. Visser ziet dan ook een duidelijk verband met de groeiende welvaart - waardoor meer appels worden gegeten -en met de opkomst van het toerisme.

Zo moeten in de loop der jaren vele tienduizenden pitten van vele duizenden klokhuizen in de eilander natuur terecht zijn gekomen. Want volgens de berekeningen van Visser zijn minstens tienduizend klokhuizen nodig om een enkele zaailing succesvol te laten groeien. Dat ze afkomstig zijn van consumptieappels blijkt uit de aangetroffen soorten: Golden Delicious, Benoni, James Grieves, Granny Smith en sinds 1988 de Elstar.

Er is nóg een voorwaarde voor het succes van de wilde appel op Schier: een zekere ongevoeligheid tegen ziekten en plagen. "Ook dat is verrassend: alles wat er staat heeft een behoorlijke resistentie, anders zouden ze er niet staan." Visser noemt dit ' veld-resistentie', die het blad nagenoeg ongevoelig maakt voor schimmels. "Als je dat met cultuurpitten zou willen bereiken, zou het je miljoenen euro's en zeker tien jaar kosten om te bereiken wat je nu op Schier tegenkomt."

Dat de wilde appel juist op Schier voorkomt, en bijvoorbeeld weinig op Ameland, heeft te maken met de ondergrond. De grond op Schier is rijk aan kalk. De appelboom gedijt daar goed op. Bovendien is de lucht rijk aan stikstof, een gevolg van verontreiniging, die voor het appelblad juist heel nuttig is.

Het doel is nu om Schier zijn eigen appel te geven, afkomstig van de zaailingen. Visser en zijn collega's Louis Michielsens en Rob Koning van de Vereniging Vermeerderingstuinen Nederland, hebben vele tientallen zaailingen op een onderstam geënt.

Dit gebeurt al sinds de jaren tachtig. Slechts één ras bleek voldoende resistent tegen schurft en van voldoende vruchtkwaliteit dat hij tot beschermd ras werd verklaard, de 'Ambro', genoemd naar Vissers grootvader Ambrosius. Het ras is echter beperkt houdbaar en de commerciële waarde is nog niet bewezen. De zoektocht naar een goede appel van Schier gaat door. "Maar dat zal ik wel niet meer meemaken", lacht de fruitkenner.