In de laaite van de appelboom die stief in blui staait, zit ik op mien dooie gemak te kieken naor ‘t prille gruin dat om mai tou tot wasdom kommen is. Rechtboven mai de rosewitte appelblössems, de mooie jufferies met heur wiede rokkies an, die as ‘t waore zo klaor staon een ballet op te voeren op meziek van Tschaikowsky. Natuur hui’j huil neit wied zuiken. Natuur is neit allein de Kralose haaide met zien veenties, vennegies, baarkies, buntgraas, liesterkrallen en zo meer. Natuur heb ‘k om mail tou. Graas in alerhaande soorten, met zuring der tusken, hondebloumen en madeliefjes. Ik laot mien ogen der keurend overhin gaon en mien handen der zachies deurhin en dan miemer ik wat, hou ‘k eertieds kaoregies vol hondebloumen plukde, om der kraanzen van te maoken deur ‘t haor hin en om de scholders tou. Dan speulde ik de lentefee. Doe was ik klaain en rekde het gras tot an mien liefie. Doe dee het naojaor nog gien zeer.

Anneke M.G. Mensen-Siegers.