Leerbroek, 10 februari 1990.

Het was een drukte van jewelste die zaterdag in Leebroek bij en op de “Meisterhof”. Waar we ontvangen werden in een volle tot overvolle kantine met koffie. Daarna gingen we naar een klein boomgaardje aan de overkant van de weg. Daar stonden oude met ijzelschade beschadigde bomen (maart 1987), maar gelukkig ook jonge aanplant van hoogstammen. Eerst had menigeen het koud maar gaandeweg werd men warm door het enthousiasme en het zien opknappen van deze toch wel moeilijke bomen.
Hierna smaakte de erwtensoep heerlijk in verschillende zaaltjes van de “Meisterhof”. Inmiddels was het publiek uitgegroeid tot zo’n vijftig dames en heren. 's Middags aldaar snoeien. Oude en jonge bomen. Veel publiek, veel gepraat (uitgelegd). Veel gewerkt (snoeien) en veel gepromoot. Iedereen was en werd steeds meer enthousiaster. Steeds meer kreeg men begrip voor die oude bomen die daar soms al generaties lang het landschap hebben bepaald. Zomaar wat oude bomen bij een oude houten met riet bedekte schuur. Van die diepgewortelde bomen die er zo helemaal bijhoren. Laten wij er blij en dankbaar voor zijn dat ze er nog staan en nog altijd een functie hebben en houden. En ze geven wat ze nodig hebben en weghalen wat er teveel aan is, dan zullen ze blijvend ons landschap versieren. Laten wij het begrijpen en uitdragen hoe belangrijk het is daaraan te mogen meewerken.

A. van Scherpenzeel, Leggeloo 51