Vaal
en dreug is de grond, hard as ies.
Haost verkommerd van kaole - dun gres,
steet de rogge van ‘t nei op de nes.
En de locht komp umdeel, iezergries.
Tussen iezer en ies goelt
de wind
en hij knooit ‘t aole gres broen en zoor.
Wat patriezen huukt voL in een voor,
en een braombozzien bög ruk gezwind.
|
En
hij stöt, en hij jag zunder arg
in de roegte van haveloos roet
‘n hamel haazien de schrik op de hoed.
Waor hef ‘t diertien nou aans nog verbarg?
Want het zicht wordt aal
körter en gries.
Want de dag raakt zien locht al wèer kwiet.
Want de nacht lig langoet um dis tied...
Hij kröp zwart tussen iezer en ies.
Johan Hidding
Uut Mandielig,
bloemlezing Drentse poëzie
Het Drentse Boek, Zuidwolde 1983 |
