Het woord ‘meersoortenboom’ klinkt ongewoon en nieuw. Toch is het geen nieuwe vorm van telen want iedere met diverse soorten geënte boom is een meersoortenboom en daarvan staan er al duizenden in de tuinen. Voor peren was het al in de 19e eeuw vanzelfsprekend dat de bomen meerdan één soort vruchten droegen want de pereliefhebbers wilden graag de aanbevolen soorten zelf proeven. OBERDIECK noemde daarom zulke bomen Proef bomen.

Een andere reden voor het kweken van meersoortenbomen lag in de opeenvolgende tijdstippen van rijpheid die toen in zekere zin de plaats innam van de huidige koelopslag. Voor eigen gebruik en voor de amateurtuinders kon slechts een beperkt aantal gevarieerde soorten gebruikt worden, ondanks de destijds veelvuldige manieren van verwerken: drogen, compote en tot het zogenaamde 'Birnekraut', een geleiachtig donker broodbeleg, gemaakt van ingedikt peresap (wij zouden zeggen perestroop), jam enz..
In feite waren er honderd en meer jaren geleden dezelfde problemen als tegenwoordig met de zomer- en herfstperen: er was een te groot aanbod in een korte tijdspanne ze werden bovendien al te vlug beurs. Er werd gepoogd een oplossing te vinden, niet vanwege het plezier aan experimenteren, maar op grond van economische overwegingen, door meerdere soorten op één boom te veredelen met als natuurlijk resultaat de meersoortenboom. Deze vorm van pereteelt werd later door de totaal anders gerichte manier van kweken door grote telers, die gericht waren op handelsproduktie, in een kwaad daglicht gesteld en zelfs bij wijze van spreken verdoemd.

In het midden van de 19e eeuw ontwikkelde zich in België en Nederland een ander denkpatroon ten opzichte van handelsproduktie, onder invloed van het schijnbaar ideale voorbeeld van andere landen. De appel werd een marktbeheersende handelsvrucht. De beter bewaarbare appelen verdrongen de teelt van peren als suikerdragende vrucht naar een mindere plaats. De gerechtvaardigde zelfstandigheid en de andere gezichtspunten van de teelt voor eigen gebruik die zeker nog bestonden, gingen ten onder in de veranderde eisen voor marktproduktie nl. minder, maar betere soorten. Eigenlijk werden toen pas, toen de grote kwekerijen voor industriële produktie ontstonden, de diverse eisen die aan beide wijzen van telen gesteld werden in feite erkend en begrepen.

Wanneer derhalve tegenwoordig voor het telen van peren een meersoortenboom als economisch zinvol wordt beschouwd, bedacht met het oog op onderstam, groei en opbrengst van de soorten onderling en met soorten die elkaar in rijpheidsdatum opvolgen, dan is dat een zakelijke en gerechtvaardigde eis voor een nieuwe vorm van aanplant voor tuinen die voorzien in eigen gebruik. Dat de zo dicht op elkaar staande bloeiende soorten daardoor in biologisch bevruchtingsoogpunt gunstig is voor soorten, waarbij juist de bevruchting een moeilijk punt is, zoals bv. de Doyenné du Comice, is een bijzonder prettige bijkomstigheid.

De praktische uitvoering en verzorging van de meersoortenboom moet even nader toegelicht worden. De Franse boomkwekerij Georges Delbard werkt met 3-soortenbomen. De amateurtuinder kan bv. een Précoce de Trévoux of een Beurré Hardy kopen en die dan zelf na 2 of 3 jaar veredelen met de door hem gewenste soorten. Als uitgangspunt kan ook de goed groeiende vorstbestendige Conseiller de la Cour worden genomen, die zich tevens goed verdraagt met Kwee.